Naučnici koji rade na projektu „DNK Leonarda da Vinčija“ otkrili su podudarne genetske sekvence na pismima starih oko 500 godina i jednom crtežu, što bi moglo da pomogne u identifikaciji izgubljenih dela ovog slavnog renesansnog umetnika. Ova otkrića su veoma značajna jer mogu rasvetliti poreklo njegovog genija i doprineti boljem razumevanju njegovih umetničkih dela.
Istraživači su pronašli DNK podudarnosti između pisama Frozina di ser Đovanija da Vinčija, daljeg rođaka Leonardovog dede, i crteža pod nazivom „Sveto dete“, za koji se veruje da je delo Leonarda. DNK tragovi su identifikovani u vosku za pečaćenje i na papiru, što naglašava značaj ovih dokumenata u istraživanju Leonardovog nasleđa.
Tim istraživača, predvođen Džesijem Osubelom sa Rokfeler univerziteta u Njujorku, sada teži prikupljanju dodatnih uzoraka DNK sa Leonardovih rukopisa, crteža i beležnica koje se čuvaju u velikim svetskim institucijama. Takođe, planiraju da uzmu uzorke DNK od živih i preminulih članova njegove porodice kako bi potvrdili genetski niz. Osubel je izjavio da bi pronalaženje Leonardove DNK moglo omogućiti konačnu identifikaciju njegovog genetskog materijala koristeći uzorke njegovih rukopisa.
Ova otkrića mogu doneti pouzdanije utvrđivanje spornih umetničkih dela i pružiti dublji uvid u njegove izuzetne sposobnosti. Postoji teorija da je Leonardo imao neuobičajeno razvijenu vizuelnu percepciju, a DNK analize bi mogle pomoći u razumevanju njegovih umetničkih sposobnosti.
Kraljevska kolekcija čuva Leonardove crteže u Vindzorskom zamku. Osubel je izrazio nadu da će se kustosi takvih kolekcija pridružiti projektu, kako bi se stvorio potpuniji genetski portret Leonarda. Pored toga, istraživači veruju da bi DNK tragovi mogli da se pronađu i u bojama na slikama, jer je Leonardo često koristio prste tokom slikanja.
Leonardo da Vinči, koji je rođen 1452. godine u Vinčiju u Italiji, autor je nekih od najpoznatijih dela svetske umetnosti, uključujući „Mona Lizu“, „Tajnu večeru“ i „Vitruvijevog čoveka“. Poznat je i po svojim brojnim tehničkim i naučnim idejama koje su daleko prevazišle njegovo vreme. Ipak, tačno mesto gde je sahranjen ostaje nepoznato. Tokom iskopavanja 1863. godine pronađen je skelet za koji se sumnja da bi mogao pripadati Da Vinčiju, ali su zvaničnici odobrili uzorkovanje samo ukoliko se prethodno pronađe DNK za upoređivanje.
U ovom projektu učestvuju stručnjaci iz različitih oblasti, uključujući antropologiju, istoriju umetnosti, genealogiju i mikrobiologiju, a dolaze iz više evropskih zemalja, Kanade i Sjedinjenih Američkih Država. Ova multidisciplinarna saradnja je ključna za uspeh istraživanja i omogućava dublje razumevanje kako umetničkog nasleđa, tako i genetskih aspekata koji se vezuju za jednog od najvećih umetnika u istoriji.
Ova otkrića ne samo da nude mogućnosti za identifikaciju izgubljenih dela, već takođe otvaraju vrata za nova istraživanja u oblasti umetnosti i nauke, omogućavajući nam da bolje razumemo život i rad Leonarda da Vinčija. Njegova sposobnost da kombinuje umetnost i nauku ostaje inspiracija za generacije koje dolaze, a ovaj projekat može pomoći da se njegovo nasleđe nastavi istraživati i očuvati za buduće generacije.
